Het project "Projectielen" zal gaan over het op weg zijn. Het reizen dat ondanks de genomen moeite niet zal leiden tot een plaatsbepaling. Omdat de omstandigheden onderhevig zijn aan voortdurende dynamische interactie, kan het moment niet worden stilgezet zonder alweer tot een verleden te behoren. Het is daarom een uitdaging om de existentiële vaardigheden van het oriëntatievermogen aan te scherpen. Dat is het doel in deze tentoonstelling. De scherpte van de oriëntatie tijdens de actie. Het maakproces van de werken en de uiteindelijke tentoonstelling zijn een uitdaging waaraan we ons vermogen tot oriëntatie zullen scherpen. Daarbij gebruikmakend van twee totaal verschillende methoden. Marcha zoekt het in de onaangepastheid en onafhankelijkheid, het autonoom zijn. Voor mij zit de uitdaging in de interactie met het publiek, in de relatie met de omgeving en het moment.
Hieronder volgen de individuele werkplanbeschrijvingen

Marcha van den Hurk
Landlopers - een land dat niet bestaat, een taal die niemand ooit heeft gesproken en een bestemming die je nooit zou verwachten.
Voortbordurend op het werk de "landloper", wil ik een nieuwe serie sculpturen maken.
De landloper is ontstaan vanuit mijn onderzoek naar werelden en landschappen en vanuit mijn nieuwsgierigheid naar zwervers en het zwerven op zich.
De landloper is een autonoom figuur die het landschap of zijn omgeving verkent als een reiziger die avonturen beleefd. Ondertussen laat hij sporen achter "zwerfvuil", troep, spullen die iets zouden kunnen vertellen over zijn leefstijl of historie, al zijn z'n spullen aan het vergaan en niet meer als zodanig te herkennen, geheel abstract geworden. De landloper is kleurrijk, hij heeft vrolijke maar ook sombere kanten, integreert moeilijk, is onaangepast, onafhankelijk, onvoorspelbaar, onttrekt zich aan z'n omgeving, is een rebel. Zijn eigen, hetzij bewuste hetzij door omstandigheden onbewuste stijl, heeft zijn schoonheid, maar is niet geheel zonder risico.

Lieselot IJsendoorn
De Lichtbeelden die ik wil creéren maken een reis, maar niet in de gebruikelijke zin van het woord. Het beweegt nergens naar toe, niet naar binnen noch naar buiten Het is meer een reis naar het meest nabije. Naar datgene wat onmiddellijk voor de hand ligt. Mijn werk is wat mij betreft geslaagd als het als stromend ervaren kan worden, voortdurend in beweging is en alleen maar in het moment zelf ervaren kan worden. Ik streef ernaar los te komen van het invriezen in denkbeelden. Ik wil een mobiel, flexibel en veranderlijk systeem creëren.
Een systeem dat variabel is in zijn toepassingen en uitvoeringen, afhankelijk van de video input en de locatie. Een systeem van interactie tussen Videoprojecties, 3D volumes gemaakt van luchtig, flexibel en herbruikbaar materiaal gevormd naar de videoprojectie, en de context, (in dit geval outLINE en z'n bezoekers). Ik werk ruimtelijk om het werk te plaatsen in dezelfde dimensie als de bezoekers, om meerdere zintuigen aan te spreken zodat een fysieke ontmoeting kan plaats vinden. Ondanks het feit dat de 3D videosculpturen en de bezoekers hun fysieke aanwezigheid gemeen hebben zijn de 3D videosculpturen van een andere orde omdat ze voor een belangrijk deel bestaan uit het geprojecteerde videolicht dat vluchtig en ongrijpbaar is. Dit 'immateriële' van de beelden wordt ook bewerkstelligd door
een grote aandacht voor het detail. Juist door het perfectionisme waarmee ik de beelden maak komen de beelden los van hun massa. In deze controverse is een speelveld te vinden, een uitnodiging tot oriëntatie, een reis.