Voor Christine Tauber maken de herinneringen aan haar kindertijd en het uitleven van haar dromen het alledaagse leven draaglijk. Ze creëert imaginaire speeltuinen. Ze werkt met video en live-optredens waarbij architekturale elementen fungeren als attributen of decorstukken. Tauber manipuleert de werkelijkheid. Ze speelt met schaal; door zaken extreem uit te vergroten of juist te verkleinen, bevraagt ze begrippen als 'werkelijkheid' en 'tijd'. Tenslotte neemt haar lichaam in deze eigen wereld verschillende expressievormen aan, die fysieke gewoonten en mentale normen verder ondergraven.
Artist's statement: 'The room is my playground, the movement my player, the time my referee and the voyage my spectator'.

Anders dan bij Tauber is voor Marco Polo Rolla het moment 'nu' van belang. Hij toont zijn verbondenheid met bestaande objecten uit zijn onmiddelijke omgeving, zoals een bed, kast, tafel, stoel of oven. Ze vormen een belangrijk onderdeel van zijn leven. Maar door ze op ongewone of zelfs destructieve wijze te behandelen, wil hij nieuwe bewegingen uitvinden, waarmee hij een verhandeling over ruimte en tijd kan uitdrukken. Zijn verlangens worden obsessies als hij verstrikt raakt in zijn eigen voorstellingswereld. De toeschouwer raakt bijna gehypnotiseerd door de complexiteit van de handelingen.

Edward vindt tijd en afstand belangrijker aspecten van zijn performances dan zijn eigen fysieke aanwezigheid. Hij gebruikt acteurs, die hij van tevoren instructies geeft of direct per telefoon, fax of e-mail instrueert. Vragen die Edward wil beantwoorden zijn: kan hij het beeld dat hij wil realiseren, blindelings overbrengen van een afstand? Kan hij met de lichaamsbewegingen en stemmen van anderen zijn aanwezigheid manifesteren ten overstaan van een publiek?
Artist's statement: 'Can I be more present when I am not there?'

Tero Nauha ziet zijn lichaam als een verlengstuk van de technische apparaten waarmee hij zich omringt. Hij wordt een menselijke censor, die impulsen ontvangt en uitzendt. Het lichaam volgens Nauha is een ruimte in de ruimte. Het menselijke element verdwijnt. Zijn performances duren vaak enkele uren. Met zijn stem en technische hulpmiddelen veroorzaakt hij vibraties die de toeschouwer de ruimte, het lichaam en de stem telkens op een andere wijze laten ervaren.

Judith Witteman maakt uitvergrotingen van de werkelijkheid. Ze isoleert een handeling uit het dagelijkse leven, zoals het eten van snoep, en voert deze uit met of zonder publiek. De sporen van haar handelingen exposeert ze.
Artist’s statement: 'I like to do something which is not critical; people like it or not: it's LIFE!'

Curator/performer Monali Meher maakt behalve performances ook objecten en installaties. Exemplarisch is haar installatie 'Smell the Art on the Heater'. Het bestaat uit enkele bloembakken gevuld met rozen, die echter niet wortelen in water of aarde, maar in afgewerkte motorolie. De rozen verwelken natuurlijk al snel. En het stinkt, vooral als we de thermostaat hoger zetten en met de ruimte ook de motorolie opwarmt...
Artist's statement: 'Changing is the law of nature, so enjoy the impermanence op performance!'