Af! Dat is de verzameltitel van vijftien kleine tekeningen waarop een man doet alsof hij een hond is. Hij hangt met zijn tanden aan een boomtak. Hij heeft een voederbak met zijn naam (Ruud) op de rand. Hij zit op handen en knieën voor de deur, blaffend. Maar hij heeft zijn pak nog aan!

Deze scènes uit een hondenleven zijn getekend door Femke van Heerikhuizen, snel en spontaan. Haar cartoons zijn nadrukkelijk onaf, maar hun luchtigheid is verdacht: hoe leuk is het om veroordeeld te worden tot een bestaan als viervoeter?

Stichting Zet organiseert thematische tentoonstellingen met tekeningen als uitgangspunt. Onder de wat misleidende titel 'Strip' is nu een tentoonstelling ingericht in outLINE, waarvoor vijf kunstenaars zijn gevraagd de grenzen van het beeldverhaal te verkennen. Strips in conventionele vorm zijn hier dus niet te zien; wel werken waarin stripachtige elementen zijn gebruikt.

De Zuid-Afrikaanse Ina van Zyl is het dichtst bij de bron gebleven. Zij heeft vier korte beeldverhalen opgehangen, waarop ze in houtskool herinneringen ophaalt aan een eenzaam tienerbestaan. Ze schrijft: 'In die hoërskool word versamelings moeiliker. In die hoërskool word alles moeiliker.' Daarbij zien we sombere close-ups van een meisje dat troost zoekt in het verslinden van donuts.

Striptekenaar Wasco speelt met de wetmatigheden van de verteltechniek. 'Flats' is een tekening waarop rechthoekige stripkaders en blokvormige gebouwen bijna niet meer van elkaar te onderscheiden zijn, waardoor platheid en diepte voortdurend stuivertje wisselen. Een ander soort verwarring wordt opgeroepen in een titelloze tekening waarop het verhaal achterstevoren wordt verteld. Op het eerste plaatje wandelen de personages Phiwi en Tuitel naar een horizon waar een zon ondergaat, op het laatste plaatje zien we mensen angstig over straat hollen. Daartussen speelt zich een mystiek verhaal af over vernietiging en wedergeboorte, getekend in een onschuldige, verraderlijk gezellige stijl.

Mariëtte Maaskant is van de vijf deelnemers het minst "strippeus." Haar tekeningen tonen steeds een gezichtsloze figuur die zo transparant is dat de stofwisseling zichtbaar is geworden. Er vliegt bijvoorbeeld een groen vliegtuig door de mond naar binnen terwijl in de vertakkingen van de longen de plattegrond van een stad valt waar te nemen. Of er gaat een soort eierslang door de mondopening en er komt via de borst een monster met rode koppen naar buiten. Penetraties zijn een terugkerend thema. Op een van de tekeningen duiken hardroze, rechtopstaande vingers op uit het papier. Eerder getekende vingers zijn weggegumd, maar niet onzichtbaar, zodat het werk een spookachtig dubbelbestaan leit. 'Tekenen zien wij als een activiteit die leidt tot kunst waarvan de onstaanswijze een vitaal bestanddeel is', schrijft de organiserende Stichting Zet in haar verantwoording. 'Daarbij passen volgens ons ook media en formaten die de grenzen overschrijden van hetgeen voor "tekenen" traditioneel gebruikelijk is.'

De formaten die Ronald Cornelissen aandurft, zullen voor de meeste tekenaars inderdaad nauwelijks werkbaar zijn. Hij heeft in Outline een metershoog tweeluik opgehangen, waarop een belangrijke maar verborgen rol is weggelegd voor het Heilige Kruis.
De tekening aan de rechtermuur heet The Pit en laat een slapende vrouw zien geflankeerd door boomstammen die wat stofuitdrukking betreft ook fluwelen gordijnen hadden kunnen zijn. Hoog boven haar loopt een stuk rails en daarover rijdt een stoomlocomotief. Op een van de dwarsbalken van de rails staat INRI.
Die bijbelse afkorting keert terug in de tekening links, waarop een boom is afgebeeld. Die boom heeft een gezicht, en over de gapende mond is een plankje getimmerd met opnieuw het woord INRI. Bovenin de takken hangt een aureool en is met houtachtige letters een onleesbaar woord gevormd. Het eigenaardige van die knoestige letters is dat ze een ongemakkelijke associatie oproepen met de avonturen van Paulus de Boskabouter: wat is het verband tussen Jezus en Eucalypta?